In memoriam  Wim van Vuuren (1925-2015)


 

 

Onze vereniging is in 1935 opgericht en al vrij snel werd Wim van Vuuren lid. Je kunt met recht zeggen dat hij een schaker was van het eerste uur. Als kind was hij al met schaken bezig met als leidraad het zogenaamde groene boekje. Hij speelde in die tijd tegen zijn broer Cor en stond in die partijen met de rug tegen het bord zijn zetten aan zijn broer door te geven. Blind schaken dus. De eindstand op het bord wist hij feilloos uit zijn hoofd weer te geven. Schaken werd zijn passie.  

Vijf jaar na de oprichting van WSV werd hij in 1940 op 14 jarige leeftijd al clubkampioen samen met Frits Barendrecht.  Ook in 1941 werd Wim kampioen maar ook dat kampioenschap moest hij delen en wel met W. Verstoep.  Aan het einde van de oorlog in het seizoen 1944/45 werd hij opnieuw kampioen en dit keer alleen. Een jaar later was het weer raak met het kampioenschap en daarna moest hij 11 jaar de eer aan een ander overlaten. In 1957 opnieuw kampioen evenals in 1961 en 1962. Vanaf 1966 ging hij 5 jaar achterelkaar met de kampioenseer strijken, maar dat was nog niet genoeg. De honger naar kampioenschappen bleef hem beheersen. Van 1972 t/m 1976 eiste hij weer de hoogste eer voor zich op evenals in 1987. Voor de laatste keer in 1989 mocht hij de kampioenstitel in ontvangst nemen en daarna was het echt over. Hij werd 19 keer de beste en dat is een uitzonderlijke prestatie in de geschiedenis van WSV.

Niet alleen kampioenschappen waren hoogtepunten in zijn schaakleven, maar ook een remise tegen de oud wereldkampioen Max Euwe die in 1980 een simultaanwedstrijd gaf in Waddinxveen.

Ook bestuurlijk liet hij zich niet onbetuigd. Vanaf het seizoen 1957/58 hanteerde hij 5 jaar lang de voorzittershamer van de vereniging zowel in de algemene ledenvergaderingen als in de bestuursvergaderingen. 

Wim was een betrokken lid, maar ook iemand met een uitgesproken mening over de interne organisatie van de vereniging, die niet door iedereen gedeeld werd. Hierin was hij compromisloos. Of het nu ging over de inrichting van de interne competitie of over het clubblad dat maakte voor hem geen verschil. Zo is hij uit onvrede daarover van 1976 – 1982 en van 1984 -  2001 lid geweest van de Goudse  schaakvereniging “Messemaker”. Ook heeft hij gespeeld in de schaakvereniging “De IJssel” uit Moordrecht. In beide verenigingen trof hij sterke spelers die voor hem een uitdaging betekenden. In de tussenliggende perioden kwam hij echter steeds weer terug bij WSV.  Hij bezocht trouw de clubavonden en speelde regelmatig externe wedstrijden in het eerste en tweede team.

Ook op hoge leeftijd speelde hij nog steeds erg sterk  (op 4 februari van dit jaar werd hij 90 jaar)  en voegde zich in de hiervoor liggende jaren regelmatig in de top tien van de vereniging. Door zijn gedegen kennis van het spel verloor hij maar weinig partijen en speelde hij regelmatig remise. Hij werd daarom weleens de “remise koning” genoemd.  In de vereniging staat hij bekend om zijn analyses na afloop van zijn partij, waarin hij aantoonde hoe hij eigenlijk had kunnen winnen. Tot op het eind toe bleef hij een enthousiaste en gedreven schaker en zo zullen wij hem ons ook blijven herinneren. Op de rouwkaart staat een schaaktoren afgebeeld en het woord “schaakmat”.

Wij wensen zijn vrouw en overige familieleden sterkte bij dit verlies.

Bert van der Knaap (voorzitter)
Luit Bloem (secretaris)